Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Człuchowie

UZASADNIENIE

Powód Jupiter Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności z siedzibą w (...), reprezentowany przez pełnomocnika zawodowego, wniósł przeciwko pozwanemu (...) pozew o zapłatę 3.335,17 zł. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu w postepowaniu elektronicznym do dnia zapłaty i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotowe roszczenie wynika z tytułu niespłaconej umowy pożyczki z dnia 16.01.2021 r. udzielonej stronie pozwanej przez (...) Finanse SA. na okres 44 tygodni do dnia płatności ostatniej raty tj do dnia 20.11.2021 r. Powód podkreślił, że pozwany zobowiązał się do zwrotu pożyczki powiększonej o opłaty za obsługę pożyczki oraz odsetki umowne, w ratach i terminach wskazanych w historii spłat.

Powód wyjaśnił, że pozwany nie dokonał płatności w terminach wynikających z historii spłat, a świadczenie z tej umowy jest świadczeniem jednorazowym – termin jego wymagalności, w rozumieniu art. 120 k.c. należy wiązać z datą ostatecznej spłaty zadłużenia. Wskazał również, że termin zapłaty ostatniej raty pożyczki przypadł na dzień 20.11.2021.r W związku z niewywiązaniem się przez stronę pozwaną z warunków umowy wierzyciel pierwotny wypowiedział umowę oświadczeniem o wypowiedzeniu umowy pożyczki nr (...) z dnia 16 stycznia 2021 r. Powód wskazał, że zgodnie z oświadczeniem pozwanego otrzymał on środki z tytułu ww. umowy.

Ponadto powód wyjaśnił, że w drodze umowy przelewu wierzytelności z dnia 10.12.2021 r. pożyczkodawca zbył na rzecz (...) pakiet wierzytelności z tytułu umowy pożyczek, w tym wierzytelność wobec pozwanego. Następnie (...) zbył pakiet wierzytelności z tytułu umowy pożyczek, w tym wierzytelność wobec pozwanego na rzecz powoda (...) umową przelewu wierzytelności z dnia 23.12. 2022 r. Powód wyjaśnił również że na podstawie zmiany ustawy z dnia 27 maja 2024 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi wprowadzonej ustawą z dnia 23 sierpnia 2023 r. o zmianie niektórych ustaw uległa zmianie nazwa funduszu (powoda) na (...) Powód wnosił o wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym na podstawie wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu inwestycyjnego. Wyjaśniono również, że na dochodzone roszczenie składa się niespłacona wymagalna należność z tytułu niespłaconego kapitału pożyczki w kwocie 1.720,64 zł, odsetki umowne za korzystanie z kapitału w kwocie 41,91 zł., odsetki ustawowe za opóźnienie w spłacie rat (odsetki maksymalne za opóźnienie) w kwocie 827,87 zł. oraz zaległe opłaty za obsługę pożyczki oraz opłaty naliczane za czynności windykacyjne w łącznej kwocie 744,75 zł. Zdaniem strony powodowej roszczenie dochodzone pozwem stało się wymagalne w dniu 10.10.2021 r.

Na rozprawie w dniu 15 października 2025 r. pozwany A. K. (1) przyznał okoliczności zawarte w pozwie tj. że zawierał umowę pożyczki na podstawie której otrzymał najprawdopodobniej kwotę 1500 zł. Podkreślił, że na podstawie przedmiotowej umowy nie dostał żadnej karty, którą mógłby dokonywać płatności. Wyjaśnił, że przyszedł przedstawiciel pożyczkodawcy, któremu pokazał dowód, a on wypłacili pieniądze. Wcześniej kontaktował się z nim telefonicznie, nie miał świadomości, że potwierdził w umowie kartę przedpłaconą oraz że musi zapłacić prowizje 855 złotych. Przyznał, że kilka rat spłacił.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 16 stycznia 2021 roku pozwany A. K. (2) zawarł z (...) Finanse S.A. z siedzibą w P. (posługującym się znakiem towarowym i zwanym dalej „(...)”), umowę pożyczki pieniężnej numer (...).

Zawarcie umowy pożyczki odbyło się w miejscu zamieszkania pozwanego, który nie miał wpływu na treść umowy, albowiem przedstawiciel pożyczkodawcy posługiwał się szablonem umowy, a pozwany nie miał świadomości, że podpisując umowę potwierdził odbiór karty przedpłaconej oraz nie został poinformowany o opłacie w kwocie 855 zł. z tytułu prowizji.

bezsporne ponadto dowód z innych wniosków dowodowych: wydruk pożyczki z wraz z harmonogramem spłat k. 6 – 17,.

W umowie wskazano, że całkowita kwota pożyczki wynosi 2.216 złotych, całkowity koszt pożyczki określono na kwotę 1.028,84 (opłata przygotowawcza 50,00 złotych, prowizja za udzielenie pożyczki – 855,38 złotych, opłata za dostarczenie środków – 10,00 złotych i opłata za usługę terenowej obsługi pożyczki w wysokości 44,00 złotych. W umowie w pkt 2 określono, że całkowita kwota pożyczki to suma wszystkich środków pieniężnych, które pożyczkodawca udostępnia pożyczkobiorcy do swobodnego dysponowania na podstawie umowy pożyczki pieniężnej.

W dacie podpisania umowy pożyczki pozwany otrzymał w gotowce kwotę 1.500,00 złotych.

bezsporne, ponadto dowód: umowa k. 6-13

Pozwany nie otrzymał karty przedpłaconej

bezsporne

Zgodnie z treścią postanowień umowy, pożyczkobiorca zobowiązany był spłacić opłaty i oprocentowanie w 44 tygodniowych ratach, przy czym wysokość pierwszej raty ustalono na kwotę 73,59 złotych, a pozostałe w wysokości 73,75 złotych. W harmonogramie spłat wskazano jako dzień spłaty ostatniej raty dzień 11 grudnia 2021 r. i określono, że jest to 47 tydzień trwania umowy.

dowód: wydruk harmonogramu spłat k. 14-17

Pozwany zaprzestał wywiązywać się z ciążącego na nim zobowiązania i nie spłacał rat pożyczki zgodnie z ustalonym kalendarzem spłat.

bezsporne,

W związku z niewywiązywaniem się przez pozwanego z warunków ww. umowy pożyczkodawca pismem z dnia 3 września 2021 roku złożył oświadczenie, że wypowiada ww. umowę z zachowaniem 30 - dniowego okresu wypowiedzenia, wezwał pozwanego do zapłaty zadłużenia w wysokości 2547,38 złotych w terminie 30 dni od daty otrzymania pisma.

dowód: wypowiedzenie umowy k. 19

W dniu 10 grudnia 2021 roku pożyczkodawca (...) w P. zawarł z D. (...) umowę przelewu wierzytelności, na podstawie której zbył przysługujące mu istniejące, bezsporne oraz wymagalne lub niewymagalne wierzytelności pieniężne w stosunku do osób fizycznych, nieprowadzących działalności gospodarczej, wynikające z tytułu zawartych umów pożyczek pieniężnych. Integralną częścią umowy był załącznik numer 6 zawierający wykaz wierzytelności do umowy w formie papierowej oraz załącznik numer 6a do umowy w formie zabezpieczonego zapisu elektronicznego utrwalonego na nośniku elektronicznym lub umieszczonym na serwerze sFTP, sporządzonych według stanu na dzień 26 października 2021 roku.

Wśród tych wierzytelności znajdowała się również wierzytelność wobec pozwanego (...), wynikająca z umowy pożyczki z dnia 16.01.2021 r. o nr (...)

dowód: wyciąg z umowy cesji wierzytelności k. 40, wyciąg z załącznika numer 6 do umowy k. 40.

W dniu 23 grudnia 2022 r. w drodze umowy przelewu wierzytelności D. (...) zbył na rzecz powoda (...) określone w załączniku 1A, w tym ww. wierzytelność wynikającą z przedmiotowej umowy pożyczki. Na podstawie zmiany ustawy z dnia 27 maja 2024 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi wprowadzonej ustawą z dnia 23 sierpnia 2023 r. o zmianie niektórych ustaw uległa zmianie nazwa funduszu (powoda) na (...).

dowód: wyciąg umów k. 41, zmiana statutu k. 44

Sąd zważył co następuje:

Powództwo w przedmiotowej sprawie nie zasługiwało na uwzględnienie, pomimo że pozwany A. K. (1) przyznał, że zawierał z pożyczkodawcą – poprzednikiem prawnym powoda - umowę pożyczki pieniężnej i na jej podstawie otrzymał 1500 zł. Zakwestionował jednak wysokość kwoty jaką faktycznie otrzymał do dyspozycji na podstawie tej umowy wskazując, że była to wyłącznie gotówka w wysokości 1.500,00 złotych. Zakwestionował aby otrzymał kartę przedpłaconą zasiloną kwota 716 zł.

Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 213 § 2 k.p.c. Sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Sąd zawsze jest jednak zobowiązany rozważyć, czy w świetle przepisów obowiązującego prawa, twierdzenia powoda uzasadniają uwzględnienie żądań pozwu. Sąd nie jest zatem zwolniony z obowiązku dokonania prawidłowej oceny materialnoprawnej zasadności żądania pozwu opartego na twierdzeniach powoda. Nie budzi wątpliwości, że obowiązkiem strony powodowej jest dołączenie do pozwu dowodów, które umożliwią Sądowi weryfikacje twierdzeń pozwu bez zwłoki, zwłaszcza gdy strona reprezentowana jest przez pełnomocnika zawodowego (por. art. 6 § 2 k.p.c.).

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że pozwany posiada status konsumenta w rozumieniu art. 22 ¹ k.c., a przedmiotem powództwa jest roszczenie wynikające z umowy pożyczki, która została zawarta przez pozwanego występującego jako konsument. Podkreślić należy, ze zgodnie z prawem unijnym (...) (por. wyr. Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 września 2018 r. (C-176/17) , Sąd ma obowiązek zbadać czy w umowach z konsumentami nie występują niedozwolone klauzule umowne lub inne postanowienia naruszające prawa konsumentów

Zdaniem Sądu brak było podstaw do ustalenia stanu faktycznego jedynie w oparciu o twierdzenia, które zostały zawarte w uzasadnieniu pozwu, albowiem należności dochodzone pozwem dotyczyły umowy pożyczki zawartej z konsumentem, co do których to roszczeń jak powyżej wskazano Sąd ma obowiązek podejmować czynności z urzędu (np. czy umowa nie zawiera klauzul abuzywnych, czy dochodzone roszczenie nie jest przedawnione). W uzasadnieniu pozwu powód wskazał jedynie, że wierzytelność powstała w wyniku zawarcia umowy pożyczki, że w związku z brakiem płatności wierzyciel pierwotny wypowiedział umowę. Powołał się również na wystawiony wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu.

Podkreślenia wymaga fakt, iż to strona powodowa powinna udowodnić, że określona wierzytelność jej przysługuje, tym bardziej, że jako wierzyciel dochodzący zaspokojenia wierzytelności, powinien wykazać podstawę (źródło) zobowiązania pozwanego, jak i jego wysokość. Zgodnie bowiem z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi określone dla siebie skutki prawne, tym bardziej, że ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów. Sąd tylko wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c. Zgodnie bowiem z przyjętą linią orzecznictwa obowiązek wskazania dowodów, potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża przede wszystkim strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 października 1996 r., III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29).

W niniejszej sprawie powód wywodził swoje roszczenie z umowy pożyczki. Zgodnie z treścią art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Przedmiotowe roszczenie powstało w związku z niewywiązaniem się przez pozwanego z zobowiązania. Powód uzasadniając roszczenie w przedmiotowej sprawie powołał się na rozwiązanie umowy na skutek wypowiedzenia, która łączyła pożyczkodawcę z pozwanym. W związku z powyższym powód oparł swoje roszczenie na okoliczności wypowiedzenia przedmiotowej umowy, co wyznaczało granice podstawy faktycznej dochodzonego roszczenia.

W ocenie Sądu nie budziły żadnych wątpliwości twierdzenia powoda co do zawarcia przedmiotowej umowy, brak spłaty rat pożyczki zgodnie z harmonogramem oraz wysłanie pisma zatytułowanego wypowiedzenie umowy. W ocenie Sądu pozwany niewątpliwie zawierał ww. umowę pożyczki. Powyższe zostało przyznane przez niego oraz wynikało z dowodów przedłożonych przez stronę powodową. Powództwo podlegało jednak oddalaniu z uwagi na fakt, że wbrew twierdzeniom zawartym w pozwie powód nie wykazał aby przedmiotowa umowa została skutecznie wypowiedziana.

Zgodnie z postanowieniami umowy i twierdzeniami zawartymi w pozwie pożyczka była rozłożona na 44 miesięczne raty i jej koniec przypadał na dzień 20 listopada 2021 r. Z dołączonego harmonogramu wynika jednak, że harmonogram dotyczył rat rozłożonych na 47 tygodni (dowód: harmonogram k. 14-17).

Wątpliwości budzą również postanowienia umowy dotyczące całkowitej kwoty pożyczki (środki pieniężne udostępnione pożyczkobiorcy do swobodnego dysponowania), albowiem w umowie określono, że jest to kwota 2.216 zł., natomiast pozwany oświadczył że na podstawie umowy otrzymał tylko kwotę 1500 zł. Wprawdzie z treści umowy pożyczki z dnia 16 stycznia 2021 roku wynika, że pozwany otrzymał gotówkę w wysokości 1.500 złotych oraz kartę przedpłaconą zasiloną kwotą 716 zł. (łączna wartość 2.216 zł.). Podkreślić jednak należy, że skoro pozwany kwestionował powyższą okoliczność, to powód winien zaoferować w tym zakresie materiał dowodowy, który w sposób niebudzący wątpliwości potwierdziłby ten fakt. Natomiast strona powodowa nie wykazała w toku niniejszego procesu aby faktycznie została wydana karta przedpłacona zasilona kwotą wskazaną w umowie. Wyjaśnienia pozwanego w tym zakresie nie były kwestionowane przez powoda, dlatego też Sąd biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, uznał je za przyznane w trybie art. 230 k.p.c. Nadmienić należy, że również z pozwu nie wynika jaką kwotę otrzymał pozwany na podstawie przedmiotowej umowy pożyczki.

W ocenie Sądu strona powodowa nie udowodniła zgodnie z art. 6 k.c., by umowę zgodnie z pkt 27 umowy skutecznie wypowiedziała.

Przedmiotowa umowa w § 27 reguluje kwestię rozwiązania (wypowiedzenia) umowy. Zgodnie z treścią umowy pożyczkodawca był upoważniony do rozwiązania umowy z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia min. w przypadku opóźnienia pożyczkobiorcy z zapłatą kwoty równej dwóm pełnym ratom pożyczki, pod warunkiem wezwania pożyczkobiorcy przez pożyczkodawcę do zapłaty zaległości w terminie nie krótszym niż 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem wypowiedzenia umowy. Dopiero w przypadku braku spłaty zapłaty strona może wypowiedzieć umowę z zachowaniem 30 – dniowego okresu wypowiedzenia, biegnącego od dnia doręczenia wypowiedzenia.

W związku z powyższym warunkiem prawidłowego wypowiedzenia umowy było uprzednie skierowanie do pożyczkobiorcy dokumentu tj. wezwania do zapłaty z wyznaczeniem terminu 7 dniowego. Powód powołał się w pozwie, że z uwagi na niewywiązywanie się przez stronę pozwaną z warunków umowy wierzyciel pierwotny wypowiedział umowę oświadczeniem o wypowiedzeniu umowy.

W związku z powyższym w pierwszej kolejności należało dokonać oceny, czy ww. oświadczenie zostało skutecznie pozwanemu złożone.

Zgodnie z treścią art. 61 k.c. skuteczność oświadczenia woli złożonego innej osobie jest uzależniona od okoliczności, czy umożliwiono adresatowi zapoznanie się z jego treścią. Nie budzi wątpliwości, że to osoba, która wywodzi skutki prawne z danego oświadczenia woli musi udowodnić, że oświadczenie to doszło do adresata w sposób umożliwiający mu zapoznanie się z jego treścią. W związku z powyższym na powodzie ciążył obowiązek wykazania powyższej okoliczności.

W niniejszej sprawie powód nie wskazuje czy wierzyciel pierwotny podjął czynności polegające na wezwaniu pozwanego do zapłaty zaległości w terminie 7 dni pod rygorem wypowiedzenia umowy. Ponadto zarówno z pozwu jak i z dowodów przedłożonych przez powoda nie wynika jakie zadłużenie miał pozwany w chwili wypowiedzenia umowy. Bezsporna jest okoliczność, że pozwany w trakcie trwania umowy dokonywał wpłaty rat, jednakże – jak wynika z jego wyjaśnień – nie pamiętał w jakich kwotach i kiedy. Podkreślić również należy, że powód w pozwie wskazał, ze pozwany nie dokonał płatności w terminach wynikających z historii spłat. Wskazać jednak należy, że z w treści umowy wskazano, że pożyczka została rozłożona na 44 tygodniowe raty, natomiast z harmonogramu, który został dołączony do umowy wynika, że należność została rozłożona na 47 rat, a termin płatności ostatniej raty ustalono na dzień 11 grudnia 2021 r., natomiast w pozwie powód określił, że data ostatniej raty przypada na dzień 20 listopada 2021 r.

W związku z powyższym brak jest podstaw aby uznać, że pozwanemu złożono oświadczenie dotyczące wezwania do zapłaty zgodnie z ww. pkt 27 umowy

Biorąc powyższe pod uwagę nie można uznać, że oświadczenie woli, na które powołał się powód w pozwie, dotyczące wypowiedzenia umowy zostało skutecznie złożone. W ocenie Sądu pożyczkodawca naruszył pkt 27 umowy. Powyższą okoliczność Sąd miał obowiązek uwzględnić z urzędu. Nie budzi wątpliwości, że zgodnie z ww. umową w celu skutecznego wypowiedzenia umowy pożyczkodawca miał obowiązek najpierw doręczyć ww. wezwanie i po upływie terminu nie krótszego niż 7 dni, i pod warunkiem, że na dzień wezwania pozwany zalegał ze spłatą kwoty równej dwóm pełnym ratom pożyczki, pod warunkiem nieuiszczenia należności przez pozwanego w ww. terminie - wierzyciel mógł dopiero złożyć oświadczenie woli w przedmiocie wypowiedzenia umowy. W ocenie Sądu brak spełnienia ww. przesłanek powoduje, że czynność prawna – na którą powołał się powód - polegająca na wypowiedzeniu umowy jest bezskuteczna. W związku z powyższym Sąd nie mógł uznać, ze pożyczkodawca skutecznie wypowiedział umowę. Nie budzi wątpliwości, że obowiązek zachowania terminu 7 dni, zawarty w pkt 27 umowy, dotyczący wezwania pożyczkobiorcy do zapłaty i poinformowania o możliwości wypowiedzenia umowy nie może być pomijany.

Okoliczność, że pozwany nie wywiązał się z umowy nie daje podstawy do uwzględnienia żądania pozwu, które było oparte na twierdzeniu, że na skutek wypowiedzenia umowy przedmiotowe roszczenie jest zasadne. Z pozwu jednoznacznie wynika, że powód wywodził swoje roszczenie z wypowiedzenia umowy pożyczki.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że nie zostały spełnione warunki wypowiedzenia. Brak było podstaw do wypowiedzenia umowy w dniu 3 września 2021 r. , a tym samym wypowiedzenie to jest bezskuteczne. Brak złożenia wobec strony pozwanej skutecznego oświadczenia o wypowiedzeniu umowy pożyczki pozbawiało zatem powoda prawa do dochodzonego w niniejszej sprawie roszczenia.

W związku z powyższym powództwo podlegało oddaleniu.