Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Człuchowie

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 listopada 2025 roku

Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:	Sędzia Anna Wołujewicz
Protokolant:	p.o. protokolanta sądowego J. R.

po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2025 roku w V.

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (...) Spółki komandytowej z siedzibą w W.

przeciwko W. N.

o zapłatę

oddala powództwo

Sygn. akt I C 252/25

UZASADNIENIE

Powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) spółka komandytowa w W. wniósł przeciwko pozwanej W. N. pozew o zapłatę 2.636,13 zł wraz z odsetkami umownymi maksymalnymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym do dnia zapłaty oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów procesu.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniu 25 kwietnia 2024 r. pozwana W. N. zawarła z pierwotnym wierzycielem (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością umowę pożyczki nr (...) , za pośrednictwem platformy internetowej pośrednika kredytowego. Wyjaśnił, że na podstawie umowy stronie pozwanej zostały udostępnione środki pieniężne w kwocie 2.770,54 zł na okres 30 dni.

Powód wyjaśnił również, iż pożyczkodawca dokonał oceny zdolności kredytowej pożyczkobiorcy na podstawie danych pozyskanych od zaufanych dostawców gromadzących i przetwarzających dane niezbędne do dokonania takiej oceny, jak również na podstawie informacji i oświadczeń pozyskanych od pożyczkobiorcy podczas składania wniosku o udzielenie pożyczki oraz na podstawie danych własnych ( w tym wcześniejszej historii pożyczkowej). Po pozytywnej weryfikacji (...) sp. z o.o. na podstawie umowy z dnia 25 kwietnia 2024r. udostępniła środki pieniężne w ustalonej umową kwocie, a pozwana zobowiązała się do ich zwrotu wraz z należnymi kosztami udzielenia, tj. prowizją w wysokości 0,00 zł oraz odsetkami kapitałowymi maksymalnymi od kwoty udostępnionego kapitału za okres na jaki umowa została zawarta w kwocie 42,13 zł w terminie wynikającym z zawartej przez strony umowy, tj. do dnia 25.05.2024 r.

Strona pozwana nie wywiązała się z zobowiązania wynikającego z zawartej umowy pożyczki, w związku z czym pożyczkodawca podjął działania windykacyjne o charakterze polubownym, które okazały się bezskuteczne.

Powód wskazał również, że pożyczkodawca na podstawie umowy cesji wierzytelności nr (...) z dnia 1 lipca 2024 r. zbył przysługującą mu wierzytelność względem strony pozwanej na rzecz (...) z siedzibą w Estonii. Następnie powód w dniu 10 października 2024 r. zawarł z (...) z siedzibą w Estonii umowę przelewu wierzytelności, na mocy której spółka (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) spółka komandytowa w W. stała się następcą prawnym, a tym samym uprawnionym do występowania z wszelkimi roszczeniami przysługującymi cedentowi względem strony pozwanej.

Powód wniósł przeciwko stronie pozwanej pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym, które to postępowanie zostało zakończone postanowieniem o umorzeniu postępowania.

Pozwana W. N. – pomimo prawidłowego doręczenia wezwania na termin rozprawy dnia 5 listopada 2025 roku – nie stawiła się i nie zajęła stanowiska w sprawie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Pozwana W. N. jako konsument w dniu 25 kwietnia 2024 roku zawarła z (...) sp. z o.o. w F. umowę pożyczki nr (...). Przedmiotem umowy było określenie warunków zawarcia i rozwiązania ramowej umowy pożyczki, a także zawierania na tej podstawie umów pożyczek oraz określenie ogólnych zasad wykonywania przez Strony zobowiązań wynikających z umów pożyczek. Zawarcie ramowej umowy pożyczki miało nastąpić równocześnie z zawarciem pierwszej umowy pożyczki. Pożyczkodawca zobowiązany był do udzielenia pożyczkobiorcy pożyczki każdorazowo na podstawie odrębnej umowy pożyczki (pożyczki lub pożyczki refinansującej).

W dniu 25 kwietnia 2025 roku pozwana W. N. jako konsument zawarła z (...) sp. z o.o. w F. zawarła również umowę pożyczki refinansującej, której przedmiotem było refinansowanie pożyczki należnej lub wymagalnej w innej instytucji pożyczkowej. Na podstawie umowy, pożyczkobiorca zobowiązany był do spłaty należnych lub wymagalnych zobowiązań zaciągniętych w innej instytucji. Spłata zobowiązań obejmować miała spłatę kwoty pożyczki oraz prowizji, należnej instytucji pożyczkowej w zakresie odsetek za opóźnienie oraz odsetek kapitałowych. Umowa pożyczki refinansującej dotyczyła kapitału 2779,54 zł; odsetek kapitałowych 42,13 zł, pożyczki spłacanej: (...), wierzyciela spłacanego: (...) sp. z o.o., opłaty za zrefinansowanie: 292,19 zł. Całkowity koszt ustalono na 334,32 zł., całkowitą kwotę do zapłaty na 3104,86 zł., a okres kredytowania na 30 dni. Termin spłaty zobowiązania wyznaczono na dzień 25 maja 2024 r.

dowód: wydruk umowy pożyczki k. 29-30, wydruk umowy pożyczki refinansującej nr k.30,

W dniu 25 kwietnia 2025 r. pozwana wpłaciła na rzecz (...) sp. z o.o. kwotę 612,09 zł. za refinansowanie pożyczki (...) + opłata za pakiet medyczny.

dowód: potwierdzenie transakcji k. 34

W dniu 1 lipca 2024 r. pożyczkodawca (...) sp z o.o. z siedzibą w F. oraz (...) z siedzibą w Estonii zawarli umowę przelewu wierzytelności, następnie w dniu 10 października 2024 r. (...) z siedzibą w Estonii zawarł z umowę cesji wierzytelności z powodem - (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) Spółka (...) spółka komandytowa z siedzibą w W.

dowód: umowa cesji wierzytelności k. 11 oraz k. 16

Sąd zważył co następuje:

Powództwo w niniejszej sprawie nie zasługiwało na uwzględnienie i podlegało oddaleniu w całości.

Zaznaczyć należy, że jeżeli pozwany nie stawi się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd na mocy art. 339 § 1 k.p.c. wyda wyrok zaoczny, przyjmując za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. W judykaturze utrwalony został pogląd, który nie jest kwestionowany również w nauce, iż przyjęcie za prawdziwe twierdzeń powoda dotyczy wyłącznie okoliczności faktycznych i nie zwalnia Sądu orzekającego od obowiązku rozważenia, czy oświadczenia te uzasadniają należycie w całości żądania pozwu i czy uwzględnienie tych żądań nie narusza obowiązujących przepisów. Przepis art. 339 § 2 k.p.c. ustanawia domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda dotyczących okoliczności faktycznych w wypadku bezczynności pozwanego, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Domniemanie to dotyczy wyłącznie strony faktycznej wyroku i nie obowiązuje w zakresie prawa materialnego. Domniemanie to zastępuje jedynie postępowanie dowodowe. Ten wyjątkowy przepis nie może być wykładany rozszerzająco. Zatem sąd zawsze jest zobowiązany rozważyć, czy w świetle przepisów obowiązującego prawa materialnego, twierdzenia powoda uzasadniają uwzględnienie żądań pozwu, w zakresie tym bowiem nie obowiązuje domniemanie z art. 339 § 2 k.p.c. Sąd nie jest zatem zwolniony z obowiązku dokonania prawidłowej oceny materialnoprawnej zasadności żądania pozwu opartego na tych twierdzeniach. Negatywny wynik takich rozważań powoduje wydanie wyroku zaocznego oddalającego powództwo ( porównaj: wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 7.6.1972 r. III CRN 30/72, 31.3.1999 r., I CKU 176/97, 6.6.1997 r., I CKU 87/97, 15.3.1996 r., I CRN 26/96, 15.9.1967 r., III CRN 175/67, 18.2.1972 r., III CRN 539/71, Legalis ). ).

Sąd nie może również przyjąć za prawdziwe twierdzeń powoda, jeżeli budzą one wątpliwości. W sformułowaniu art. 339 § 2 k.p.c. mowa jest o przyjęciu za prawdziwe twierdzeń powoda, jeżeli „nie budzą one uzasadnionych wątpliwości co do zgodności z prawdziwym stanem rzeczy”. Uzasadnione wątpliwości mogą powstać w wypadku, kiedy twierdzenia powoda zawarte w pozwie odnośnie stanu faktycznego sprawy, są ze sobą sprzeczne, nie zawierają pełnego stanu faktycznego pozwalającego na rozstrzygnięcie sprawy, wskazują na brak legitymacji procesowej powoda lub pozwanego itp. ( porównaj: komentarz do art. 339 k.p.c. pod redakcją Zieliński – system Legalis)

Ocena zgodności z prawdą twierdzeń powoda następuje na podstawie materiału procesowego znajdującego się w aktach sprawy. Nie budzi wątpliwości, że obowiązkiem strony powodowej jest dołączenie do pozwu dowodów, które umożliwią Sądowi weryfikacje twierdzeń pozwu pod kątem spełnienia przesłanek z art. 339 k.p.c. Z treści art. 3 k.p.c. wynika obowiązek stron i ich pełnomocników do przedstawiania dowodów istotnych w sprawie.

Podkreślenia wymaga fakt, iż to strona powodowa powinna udowodnić, że określona wierzytelność jej przysługuje, tym bardziej, że jako wierzyciel dochodzący zaspokojenia wierzytelności, powinien wykazać podstawę (źródło) zobowiązania pozwanego, jak i jego wysokość. Zgodnie bowiem z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi określone dla siebie skutki prawne, tym bardziej, że ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów. Sąd tylko wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c. Zgodnie bowiem z przyjętą linią orzecznictwa obowiązek wskazania dowodów, potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża przede wszystkim strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 października 1996 r., III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29).

Zdaniem Sądu brak było podstaw do ustalenia stanu faktycznego jedynie w oparciu o twierdzenia, które zostały zawarte w uzasadnieniu pozwu, albowiem w uzasadnieniu wskazano, że pozwana w dniu 25 kwietnia 2024 r. zawarła umowę z (...) sp. z o.o., a następnie, że umowa została zawarta z (...) sp. z o.o. Przedmiotem powództwa było roszczenie wynikające z umowy pożyczki, która została zawarta przez pozwaną występującą jako konsument. Podkreślić należy, ze zgodnie z prawem unijnym TSUE (por. wyr. Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 września 2018 r. (C-176/17), Sąd ma obowiązek zbadać czy w umowach z konsumentami nie występują niedozwolone klauzule umowne lub inne postanowienia naruszające prawa konsumentów.

Powód uzasadniając swoje roszczenie powołał się na umowę pożyczki. Zgodnie z treścią art. 720 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki której wartość przenosi tysiąc złotych, powinna być stwierdzona pismem.

W niniejszej sprawie powództwo podlegało oddaleniu, albowiem powód nie wykazał swojej legitymacji procesowej. Nie budzi wątpliwości, że obowiązkiem Sądu jest badanie legitymacji procesowej stron procesu, która stanowi przesłankę materialnoprawną. Legitymacja procesowa to uprawnienie wypływające z prawa materialnego do występowania z konkretnym roszczeniem przeciwko innemu konkretnemu podmiotowi, dlatego też fakty, z których wywodzone jest dochodzone roszczenie powinien co do zasady dowieść powód.

Podkreślić należy, że powód dochodził przedmiotowych należności powołując się na swoje prawo wynikające z dwóch umów sprzedaży wierzytelności: pierwszą zawartą pomiędzy wierzycielem pierwotnym a D. (...) (...) z siedzibą w Estonii oraz drugą na podstawie której D. (...) (...) z siedzibą w Estonii zbył przedmiotową wierzytelność na rzecz powoda. Powołując się na ww. umowy twierdził, że na ich podstawie nabył wobec strony pozwanej wierzytelność objętą przedmiotowym powództwem wraz z wszelkimi związanymi z nią prawami, a tym samym jest legitymowany czynnie do wniesienia powództwa jako aktualny wierzyciel pozwanej. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 509 k.c. przelew wierzytelności oznacza przeniesienie wierzytelności oznaczonej co do tożsamości i dla skuteczności takiej transakcji konieczne jest precyzyjne oznaczenie przenoszonej wierzytelności. Oznacza to, że skuteczne wywodzenie uprawnień z faktu nabycia wierzytelności na podstawie umowy cesji wymaga udowodnienia bez wątpliwości, że do cesji konkretnej wierzytelności doszło, co Sąd z urzędu ma obowiązek zbadać. Nie budzi wątpliwości, że zbywcy musi przysługiwać prawo do danej wierzytelności.

Podstawą dochodzonego w niniejszej sprawie roszczenia - jak powyżej wskazano - miała być wierzytelność z tytułu umowy pożyczki przysługująca wobec pozwanej, nabyta od wierzyciela pierwotnego przez a D. (...) OÜ z siedzibą w Estonii, w ramach umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 1 lipca 2024 r. Zauważyć jednak należy, iż z przedłożonych dokumentów nie wynika, aby wierzytelność ta została skutecznie przeniesiona na rzecz (...) z siedzibą w Estonii w ramach umowy cesji wierzytelności. Analiza materiału dowodowego spowodowała, że wątpliwości Sądu budziła kwestia skuteczności przeniesienia tej konkretnej wierzytelności przysługującej przeciwko pozwanej przez pierwotnego wierzyciela na rzecz D. (...) (...) z siedzibą w Estonii.

Sąd w niniejszej sprawie przeprowadził postępowanie dowodowe w oparciu o zaoferowany przez powoda materiał dowodowy złożony wraz z pozwem. Powód jako podstawę swych roszczeń wobec pozwanej wskazywał nabycie wierzytelności przysługującej — jak wywodził —pierwotnemu wierzycielowi. Powoływał się więc na swoje uprawnienia nabyte w drodze przelewu wierzytelności tj na umowę sprzedaży wierzytelności z dnia 1 lipca 2024 r. oraz z dnia 10 października 2024r.

Powód w celu wykazania zasadności roszczenia do pozwu powód dołączył dowody:

1.  niepoświadczony wydruk umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 1 lipca 2024 r. zawartej pomiędzy (...) sp. z o.o. a (...) z siedzibą w Estonii (k. 11-12)

2.  niepoświadczony wydruku umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 10 października 2024 r. zawartej pomiędzy (...) z siedzibą w Estonii a (...) spółka z ograniczoną (...) spółka komandytowa w W. (k. 16-18)

3.  kserokopie strony 10 załącznika A umowy cesji nr (...) między (...) sp. z o.o. a G. (k. 15)

4.  Oświadczenie o zapłacie ceny nabycia (k. 23)

5.  wykaz wierzytelności, załącznik nr 3 do umowy przelewu wierzytelności z dnia 10 października 2024 r. (k. 26)

6.  niepoświadczony wydruk umowy ramowej pożyczki z dnia 25 kwietnia 2024 r. (...) zawartej pomiędzy (...) sp. z o.o. a W. (...) (k. 29-30)

7.  niepoświadczony wydruk umowy pożyczki refinansującej z dnia 25 kwietnia 2024 r. nr (...) (k. 31)

8.  zawiadomienie o przelewie wierzytelności wraz z wezwaniem do zapłaty (k. 32, k. 36)

9.  potwierdzenie wypłaty środków przez pozwaną na poczet refinansowania pożyczki (...) oraz opłaty pakiet medyczny (k. 34)

10.  niepoświadczony wydruk nieoznaczonej tabeli (k. 14)

W ocenie Sądu powyższe dowody nie stanowiły dostatecznej podstawy do przyjęcia, że powód w drodze powołanej umowy cesji nabył wierzytelność dochodzoną pozwem. W niniejszej sprawie powód wywodził, iż nabył przysługującą wobec pozwanej wierzytelność z tytułu umowy pożyczki z dnia 25 kwietnia 2024 r., która pierwotnie przysługiwała (...) sp. z o.o. Na tę okoliczność powód przedłożył niepoświadczony wydruk umowy z dnia 1 lipca 2024 r. Z umowy wynika, że cedent oświadczył, że przysługują mu pozbawione wad prawnych bezsporne i wymagalne wierzytelności pieniężne szczegółowo określone w załączniku A niniejszej umowy, który stanowi jej integralną część, sporządzoną według stanu tych wierzytelności na 30.06.2024 r. W § 2 umowy określono, że cedent dokonuje przelewu wierzytelności na cesjonariusza, a cesjonariusz kupuje wierzytelności za określoną cenę. Z powyższych zapisów można wnioskować, że przedmiotem umowy są wierzytelności wymienione w załączniku A. Powód przedłożył niepoświadczony wydruk załącznika A str. 10 (k. 15), jednakże z dowodu tego nie wynika co było jego treścią, a w szczególności nie wynika, że obejmował on wierzytelność wobec pozwanej. Wprawdzie powód przedłożył bliżej nieokreślony wydruk tabeli (k. 14) na której widnieje: cyfra (...), (...), (...), data 25.04.2025 10:55, data 2024-5-25, 30, 3770,54, 0,00, 61,44, 42,13, (...),11, 0,00REF – jednakże brak jest na tym dowodzie informacji czego on dotyczy. W ocenie Sądu brak jest jakiegokolwiek dowodu, który umożliwiłaby Sądowi ocenę czy na podstawie umowy doszło do przelewu wierzytelności przysługującej wobec pozwanej, a ponadto nie przedłożono załącznika dotyczącego wykazu wierzytelności, który zgodnie z § 1 umowy stanowił integralną jej część, przedłożono tylko stronę 10 załącznika, która nie wskazuje żadnych wierzytelności. W ocenie Sądu wydruk tabeli (k. 14) nie wykazuje natomiast, czego ona dotyczy. Powód może wykazać nabycie przedmiotowych praw tylko i wyłącznie na podstawie umowy przelewu wierzytelności. Sąd ma obowiązek ustalić, że do zbycia uprawnień rzeczywiście doszło. W związku z powyższym do wykazania powyższej okoliczności konieczne było przedłożenie oprócz umowy cesji również jej załącznika. Nie budzi wątpliwości, że skoro strona powodowa powołuje się że przeszły na nią wierzytelności wobec konkretnej osoby, to konieczne jest aby przedmiotowe przejście praw wynikało z przedłożonych przez nią dokumentów (umowa cesji, załącznik). Powód miał obowiązek przedłożyć materiał dowodowy, z którego jednoznacznie wynika, że nabył ww. podmiot wierzytelność wobec pozwanej z jakiego tytułu i w jakiej wysokości.

W związku z powyższym brak jest jakichkolwiek przesłanek aby uznać, że na podstawie przedłożonych umów cesji powód nabył przedmiotową wierzytelność, albowiem brak jest podstaw aby uznać, że doszło do sprzedaży wierzytelności wobec pozwanej w dniu 1 lipca 2024 r. pomiędzy (...) sp. z o.o. a (...) z siedzibą w Estonii.

Ponadto w pozwie wskazano, że powód dochodzi roszczeń z umowy pożyczki z dnia 25 kwietnia 2024 zawartej przez pozwaną z pierwotnym wierzycielem (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nr (...) . Do pozwu zostały dołączone dwie umowy z dnia 25 kwietnia 2024 r. zawarte z pożyczkodawcą (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i pozwaną W. N..

Pierwsza (k. 29) to ramowa umowa pożyczki o nr (...), której przedmiotem było określenie warunków zawarcia i rozwiązania ramowej umowy pożyczki, a także zawierania na tej podstawie umów pożyczek oraz określenie ogólnych zasad wykonywania przez strony zobowiązań wynikających z umów pożyczek. Zawarcie ramowej umowy pożyczki nastąpić miało równocześnie z zawarciem pierwszej umowy pożyczki. Pożyczkodawca mógł udzielić pożyczkobiorcy pożyczki każdorazowo na podstawie odrębnej umowy pożyczki (pożyczki lub pożyczki refinansującej).

Druga ( k. 31) to umowa pożyczki refinansującej o nr (...), której przedmiotem było refinansowanie pożyczki należnej lub wymagalnej w innej instytucji pożyczkowej. Na podstawie umowy, pożyczkodawca zobowiązany był do spłaty należnych lub wymagalnych zobowiązań zaciągniętych w innej instytucji. Z postanowień ogólnych wynikało, że umowa pożyczki refinansującej dotyczyła kapitału 2779,54 zł; odsetek kapitałowych 42,13 zł, pożyczki spłacanej: (...), wierzyciela spłacanego: (...) sp. z o.o., opłaty za zrefinansowanie: 292,19 zł. Całkowity koszt ustalono na 334,32 zł., całkowitą kwotę do zapłaty na 3104,86 zł., a okres kredytowania na 30 dni. Termin spłaty zobowiązania wyznaczono na dzień 25 maja 2024 r.

Jak powyżej wskazano z pozwu wynika, że powód dochodzi roszczeń z umowy o nr (...) czyli umowy pożyczki refinansującej. Jednakże powód w pozwie powołał się, że na podstawie tej umowy to pozwanej udostępniono kwotę 2.770,54 zł. na okres 30 dni. Z treści umowy pożyczki nr (...) wynika natomiast, że umowa ta miała charakter umowy refinansującej, pożyczkodawca na jej podstawie zobowiązany był do spłaty należnych lub wymagalnych zobowiązań zaciągniętych w innej instytucji pożyczkowej. Z jej postanowień wynika, że dotyczyła pożyczki spłacanej o nr. (...), a wierzyciel spłacany to (...) sp. z o.o. Natomiast z pozwu wynika, ze powód dochodzi roszczeń wynikających z udostępnienia pozwanej środków pieniężnych na podstawie ww. umowy. Brak jest w pozwie jakichkolwiek informacji czego dotyczyła umowa o nr. (...) zawarta z wierzycielem to (...) sp. z o.o., brak jest jakichkolwiek informacji, że pozwaną łączył z tym podmiotem jakikolwiek stosunek prawny. Ponadto z pozwu i z materiału dowodowego nie wynika również w jakiej wysokości kwota pożyczki została przeznaczona na spłatę zobowiązań pożyczkobiorcy w innych instytucjach i czy był to wierzyciel (...) sp. z o.o, przeciwnie powód wskazał, że w dniu 25 kwietnia 2024 r. kwota 2770,54 zł. została udostępniona pozwanej. Powód przedłożył tylko potwierdzenie transakcji z dnia 25 kwietnia 2024 r., z której wynika, że pozwana W. N. dokonała przelewu w wysokości 612,09 zł, z tytułu refinansowania pożyczki (...) oraz opłaty za pakiet medyczny. Brak jest jednak jakichkolwiek danych, czego dotyczyła (...), kto był jej stroną, jakie były jej warunki, czy nie zawierała klauzul abuzywnych, ponadto brak jest informacji czego dotyczył pakiet medyczny oraz czy pożyczkobiorca faktycznie zawarł umowę z podmiotem świadczącym ten pakiet.

Nie budzi wątpliwości, że jeżeli materiał dowodowy zgromadzony przez strony nie daje podstawy do dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z nieudowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów. Wobec powyższego, skoro powód nie wykazał w sposób który nie budził wątpliwości, swojej legitymacji procesowej oraz zasadności roszczenia dochodzonego przedmiotowym pozwem, to zasadnym było oddalenie powództwa.