Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Człuchowie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 października 2025 roku

Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:	sędzia Marek Osowicki
Protokolant:	sekretarz sądowy Łukasz Talarczyk

po rozpoznaniu w dniu 09 października 2025 roku w Człuchowie

na rozprawie

sprawy z powództwa W. M.

przeciwko (...) S.A. z siedzibą w W.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda W. M. kwotę 15.000 zł (piętnaście tysięcy złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 13 sierpnia 2021 roku do dnia zapłaty,

2.  zasądza od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda W. M. kwotę 6.167 zł (sześć tysięcy sto sześćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty,

3.  nakazuje ściągnąć od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Człuchowie kwotę 1.631,89 zł (tysiąc sześćset trzydzieści jeden złotych osiemdziesiąt dziewięć groszy) tytułem kosztów sądowych.

Sygn. akt I C 278/22 upr

UZASADNIENIE

Pełnomocnik powoda W. M. wniosła przeciwko pozwanemu (...) S.A. z siedzibą w W. o zapłatę kwoty 15.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, cierpienie i ból na skutek obrażeń odniesionych w czasie zdarzenia komunikacyjnego z 28.11.2016 r. z odsetkami liczonymi od dnia 13.08.2021 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu wskazała, iż 28.11.2016r. na drodze wojewódzkiej nr (...) pomiędzy miejscowością G. a C. doszło do zdarzenia drogowego, w którym został poszkodowany powód jadący jako pasażer prawidłowo jadącego samochodu marki S. (...) nr rej. (...). Sprawcą zdarzenia była A. W. kierująca pojazdem marki D. (...) o nr rej. (...), która posiadała polisę ubezpieczeniową (...) nr (...) w (...) S.A. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinku II Wydziału Karnego z 27.07.2027 r. sygn. akt II K 319/17 A. W. została uznana za winną popełnienia czynu z art. 177 § 1 k.k. i skazana na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zwieszonej na okres próby 1 roku. W wyniku zdarzenia powód doznał uszczerbku na zdrowiu w postaci: złamania siódmego żebra, stłuczenia mięśnia sercowego, stłuczenia mięśni klatki piersiowej, stłuczenia prawego biodra i mięśni pośladkowych, urazu psychicznego oraz komplikacji na zdrowiu w zakresie pulmonologicznym oraz kardiologicznym. Leczenie powoda było długie i skomplikowane. Pozwane towarzystwo decyzją z 12.08.2021 r. wypłaciło jedynie kwotę 1200 zł zadośćuczynienia. Dochodzona kwota 15 000 zł jest w pełni uzasadniona.

Pełnomocnik pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew podniosła, iż niesporny jest fakt że 28.11.2016 miał miejsce wypadek drogowy w wyniku którego doszło do zderzenia samochodu marki S. (...) nr rej. (...), w którym pasażerem był powód, z samochodem D. Matiz o nr rej. (...). Sprawcą zdarzenia była A. W., kierująca posiadała polisę ubezpieczeniową (...) nr (...) w (...) S.A. Poza sporem jest również fakt, że po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego pozwany przyznał i wypłacił powodowi kotwę 1200 zł tytułem zadośćuczynienia, dokonując oceny rozmiaru dolegliwości i cierpień powoda w szczególności charakteru obrażeń i trwałości następstw powypadkowych. Zdaniem strony pozwanej zarówno hospitalizacja powoda w okresie od 2.12.2016 r. do 9.12.2016 r. w Szpitalu w S. jak i od 28.12.2026 r. do 5.01.2017 r. w Szpitalu Wojewódzkim im. (...) w K. nie miały związku ze zdarzeniem z 28.11.2016 r. Niewątpliwie udział powoda z wypadku samochodowym był dla powoda źródłem cierpień i niedogodności, które jednak zostały zrekompensowane przyznanym przez pozwanego zadośćuczynieniem. Powód doznał jedynie urazów mechanicznych. Z przedłożonej przez powoda dokumentacji medycznej nie wynika by powód korzystał z pomocy psychologa czy psychiatry, a sam powód pracował jako lekarz na oddziale psychiatrycznym . Trudno też uznać, iż powód po około 6 latach od zdarzenia odczuwał lek podczas poruszania się samochodem.

Pełnomocnik powoda w piśmie procesowym z 18.08.205 r. rozszerzyła żądanie pozwu do kwoty 52 000 zł.

Sąd postanowieniem z 9.10.2025 r. na podstawie przepisu art. 505 ⁴ § 1 k.p.c. pominął czynność procesową pełnomocnika powoda rozszerzającą powództwo.

Sąd ustalił co następuje:

W dniu 28.11.2016 r. na drodze wojewódzkiej nr (...) pomiędzy miejscowością G. a C. doszło do zdarzenia drogowego, w którym został poszkodowany powód jadący jako pasażer prawidłowo jadącego samochodu marki S. (...) nr rej. (...). Sprawcą zdarzenia była A. W. kierująca pojazdem marki D. (...) o nr rej. (...), która posiadała polisę ubezpieczeniową (...) nr (...) w (...) S.A.

(niesporne).

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinku II Wydziału Karnego z 27.07.2027 r. sygn. akt II K 319/17 A. W. została uznana za winną popełnienia czynu z art. 177 § 1 k.k. i skazana na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zwieszonej na okres próby 1 roku.

(dowód: k. 12-13).

28.11.2026 r. powód został przyjęty na Szpitalny Odział Ratunkowy w S. i podczas badania stwierdzono u powoda powierzchowny uraz klatki piersiowej, stłuczenie klatki piersiowej, możliwą szczelinę złamania żebra XI w części przedniej, zaburzenia wentylacji płuc, powiększone serce w zakresie komory lewej, bolesność palpitacyjną lewej połowy klatki piersiowej, podczas której pacjent zgłasza uczucie trzeszczenia żeber oraz otarcie na powierzchni grzbietowej ręki lewej.

(dowód: k.74).

W okresie od 2.12.2016 r. do 9.12.2016 r. powód przebywał na Szpitalnym Oddziale Ratunkowym w S. i Oddziale Chorób Wewnętrznych przyjęty z powodu duszności spoczynkowej. U powoda stwierdzono w badaniu Rtg klatki piersiowej zacienienia obu okolic nadprzeponowych - płyn w jamach opłucnowych, zagęszczenia miąższowe w dolnym polu płuca prawego, powiększone serce. U powoda rozpoznano stłuczenie klatki piersiowej, otyłość spowodowaną nadmierną podażą energii, niewydolność serca nieokreśloną, bezdech senny, cukrzycę insulino niezależną t 2 oraz obszary stłuczenia płuc.

(dowód: karta informacyjna leczenia szpitalnego k. 14-16).

Powód był hospitalizowany w Szpitalu Wojewódzkim im. (...) w K. od 28.12.2026 r. do 5.01.2017 r. Podczas leczenia rozpoznano u powoda otyłość, cukrzycę typu 2, nadciśnienie tętnicze, dyslipiemię, hiperurykemię, chorobę niedokrwienną serca, przewlekłą niewydolność serca, stan po stłuczeniu klatki piersiowej, niedokrwistość normocytarną, zespół bezdechu śródsennego i kamicę pęcherzyka żółciowego.

(dowód: karta informacyjna k. 17-22).

Powód 28.08.2019 r. w szpitalu Specjalistycznym im. J.K. Ł. w C. przeszedł planową endoprotezoplastykę stawu biodrowego prawego.

(dowód: karta informacyjna leczenia szpitalnego k. 159-161).

Lekarz medycyny rodzinnej 18.12.2020 r. stwierdził zakończeniu u powoda leczenia obrażeń związanych z wypadkiem komunikacyjnym.

(dowód: zaświadczenie lekarskie k. 23).

(...) S.A. decyzją z 12.08.2021 r. przyznało powodowi 1200 zł odszkodowania za obrażenia ciała z 28.11.2016 r.

(dowód: k.40).

Biegły sądowy z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii dr n. med. W. Ż. w opinii z 5.02.2023 r. jednoznacznie stwierdził, że na skutek wypadku z 28.11.2016 r. powód doznał stłuczenia klatki piersiowej ze stłuczeniem mięśnia sercowego oraz złamania żebra VII lewego i przez okres 3 tygodni odczuwał znaczne dolegliwości bólowe a przez okres następnych 6 tygodni systematycznie dolegliwości bólowe łagodniały.

(dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii k.114-118).

Biegły sądowy z zakresu kardiologii dr n. med. L. Z. w opinii z 27.05.2025 r. stwierdził, że na skutek wypadku z 28.1.2016 r. doznał, bardzo prawdopodobnie, urazów kardiologicznych pod postacią stłuczenia mięśnia sercowego, co w ocenie biegłego było współprzyczyną niewydolności układu krążenia i oddychania. Stłuczenie klatki piersiowej nasiliło przez kilka miesięcy dolegliwości układu oddechowego i krążenia.

(dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu kardiologii k.266-274).

Sąd zważył co następuje:

Pierwotnie zgłoszone powództwo zasługuje uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie pełnomocnik pozwanego towarzystwa ubezpieczeń nie kwestionował odpowiedzialność pozwanego za skutki wypadku drogowego z 28.11.2016 roku.

Pełnomocnik pozwanego kwestionował wysokość dochodzonego przez powoda zadośćuczynienia z tytułu krzywdy, bólu i cierpienia jako rażąco wygórowanego.

Zgodnie z art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony.

Zgodnie art. 445 k.c., sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Użyte w przepisie pojęcie „suma odpowiednia” nie zostało w żaden sposób określone w przepisach kodeksu cywilnego. W doktrynie i orzecznictwie Sądu Najwyższego jak i Sądów Apelacyjnych wskazane zostały kryteria, które należy uwzględnić przy ustaleniu wysokości zadośćuczynienia. Zadośćuczynienie ma mieć charakter przede wszystkim kompensacyjny, dlatego jego wysokość nie może ograniczać się do zapłaty sumy symbolicznej, a stanowić powinno odczuwalną wartość ekonomiczną. W każdym przypadku w którym doszło do uszkodzenia ciała czy rozstroju zdrowia należy rozpatrywać sprawę indywidualnie, uwzględniając doznaną krzywdę pokrzywdzonego, na którą składa się cierpienie fizyczne w postaci bólu i innych dolegliwości oraz cierpienia psychiczne, polegające na ujemnych uczuciach przeżywanych bądź w związku z cierpieniami fizycznymi lub w związku z następstwami uszkodzenia ciała lub rozstrój zdrowia. W związku z powyższym w danej kategorii spraw nie można posługiwać się szablonami czy sztywnym schematem. Ustalając wysokość zadośćuczynienia należy uwzględnić wszystkie okoliczności odzwierciedlające doznana krzywdę, a w szczególności nasilenie cierpień, długotrwałość choroby. Jednak suma odpowiednia musi być również w tym znaczeniu, że winna być utrzymana w rozsądnych granicach odpowiadającym aktualnym normom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa ( por. wyrok SN z 22 kwietnia 1985; II CR 94/85 – nie publikowany, wyrok SN z 9 stycznia 1978; OSNC 1978/11/210, wyrok S.A. w Białymstoku z 9 kwietnia 1991r. OSAiSN 1992/5/50, wyrok S.A. w Katowicach z 3 listopada 1994r. OSA 1995/5/41).

Podstawę odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu stanowią przepisy art. 436 § 1 k.c. w zw. z art. 435 § 1 k.c. W ramach umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów ubezpieczyciel przejmuje całość zobowiązań odszkodowawczych ubezpieczającego, w tym także z tytułu odsetek od kwoty należnego zadośćuczynienia i odszkodowania, od momentu kiedy roszczenia te stały się wymagalne od sprawcy szkody (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie I ACa 505/20).

Zgodnie z przepisem art. 6 k.c. na stronie powodowej spoczywał ciężar wykazania wszystkich przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej strony pozwanej tj. zawinione i bezprawne działaniem lub zaniechaniem sprawcy; szkodę i jej wysokość oraz normalny związek przyczynowy między bezprawnym i zawinionym zachowaniem sprawcy a szkodą.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bezspornie, że powód 28.11.2016 r. w wyniku wypadku doznał urazu klatki piersiowej, stłuczenie klatki piersiowej, możliwą szczelinę złamania żebra XI w części przedniej, zaburzenia wentylacji płuc, powiększone serce w zakresie komory lewej, bolesność palpitacyjną lewej połowy klatki piersiowej, podczas której pacjent zgłasza uczucie trzeszczenia żeber oraz otarcie na powierzchni grzbietowej ręki lewej.

Powód wskazuje, iż przed wypadkiem był człowiekiem zdrowym. A jego choroby takie jak otyłość, nadciśnienie, cukrzyca, dolegliwości z biodrem i kręgosłupem, zawał serca, tętniak aorty i niewydolność serca, choroba H. są skutkiem wypadku komunikacyjnego z 28.11.2026 r.

Biegły sądowy z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii w opinii z 5.02.2023 r. jednoznacznie stwierdził, że na skutek wypadku z 28.11.2016 r. powód doznał stłuczenia klatki piersiowej ze stłuczeniem mięśnia sercowego oraz złamania żebra VII lewego i przez okres 3 tygodni odczuwał znaczne dolegliwości bólowe a przez okres następnych 6 tygodni systematycznie dolegliwości bólowe łagodniały.

Również biegły sądowy z zakresu kardiologii w opinii z 27.05.2025 r. stwierdził, że na skutek wypadku z 28.1.2016 r. doznał, bardzo prawdopodobnie, urazów kardiologicznych pod postacią stłuczenia mięśnia sercowego, co w ocenie biegłego było współprzyczyną niewydolności układu krążenia i oddychania. Stłuczenie klatki piersiowej nasiliło przez kilka miesięcy dolegliwości układu oddechowego i krążenia.

Jednak z drugiej strony biegły z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii jednoznacznie wykluczył związek obrażeń kręgosłupa i biodra prawego z przedmiotowym wypadkiem komunikacyjnym. Wskazując, iż u powoda 2.09.2029 r. rozpoznano chorobę zwyrodnieniową stawów biodrowych o charakterze pierwotnym, więc nie należy jej wiązać z rzeczowym urazem. Natomiast dolegliwości kolana lewego są funkcją schorzenia biodra lewego, nie należy więc ich wiązać z rzeczowym zdarzeniem.

Również biegły kardiolog, dysponujący wysokimi kwalifikacjami zawodowymi i doświadczeniem zawodowym stanowczo stwierdził, iż powód był osobą chorą i otyłość spowodowana nadmierną podażą energii, bezdech senny, cukrzyca insulinoniezależna, cukrzyca typu 2, nadciśnienie tętnicze, dyslipidemia, choroba niedokrwienna serca, kamica pęcherzyka żółciowego, wskazują na choroby przewlekłe, których początek miał miejsce przed wypadkiem. Powód tylko w swoim subiektywnym odczuciu przed wypadkiem był osobą zdrową.

W tym miejscu wskazać trzeba, że mimo tego, iż dowód z opinii biegłego, tak jak każdy inny, podlega ocenie według art. 233 § 1 k.p.c., to jednakże sfera merytoryczna opinii kontrolowana jest przez sąd, który nie posiada wiadomości specjalnych. W konsekwencji odwołanie się przez sąd dokonujący oceny dowodu z opinii biegłego, do takich kryteriów jak: zgodności opinii z zasadami logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej, podstaw teoretycznych opinii, sposobu motywowania sformułowanego w niej stanowiska oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej ocen, a także poziomu wiedzy biegłego, stanowi wystarczające i należyte odniesienie się do wiarygodności dowodu z opinii biegłego sądowego (por. wyrok SN z 7.11.2000 r., I CKN 1170/98, OSNC 2001, nr 4, poz. 64; wyrok SN z 15.11.2002 r., V CKN 1354/00, L..; wyrok SN z 7.04.2005 r., II CK 572/04, L.).

W ocenie sądu opinie biegłych sądowych ortopedy i kardiologa, posiadających specjalistyczną wiedzę, doświadczenie zawodowe oraz stopień doktora nauk medycznych są rzeczowe, logiczne, jasne i przez to miarodajne.

Jak trafnie zauważył Sąd Najwyższy w wyroku z 26 marca 2015r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt V CSK 317/14, w przypadku uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia należy wziąć pod uwagę między innymi rodzaj i stopień intensywności cierpień fizycznych lub psychicznych, czas ich trwania, nieodwracalność skutków urazu, wpływ skutków wypadku na dotychczasowy styl życia pokrzywdzonego, rodzaj dotychczas wykonywanej przez niego pracy zarobkowej, szanse na przyszłość, a także poczucie nieprzydatności społecznej czy wywołaną następstwem deliktu bezradność życiową pokrzywdzonego.

Sąd Najwyższy w wyroku z 8 czerwca 2011r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt I PK 275/10, stwierdził iż „zasadniczym kryterium ustalenia wysokości zadośćuczynienia jest rozmiar cierpienia i rozmiar niekorzystnych zmian w życiu poszkodowanego będących następstwem deliktu zawinionego przez sprawcę szkody. Za jedyną przesłankę ustalenia wysokości zadośćuczynienia przyjmuje się rozmiar krzywdy. Zadośćuczynienie ma na celu kompensatę nie tylko cierpień fizycznych ale również niekorzystnych następstw zdarzenia w sferze psychiki poszkodowanego. Ma ono na celu przyniesienie poszkodowanemu równowagi emocjonalnej naruszonej przez doznane cierpienia psychiczne”.

Decyzja o określeniu należnego zadośćuczynienia zapadać musi zawsze in causu w wyniku oceny konkretnej i zindywidualizowanej, a rozważenie wszystkich okoliczności stanowiących podstawę rozstrzygnięcia jest obowiązkiem sądu. Ocena, jakie zadośćuczynienie ma skompensować krzywdę powoda należy do swobodnego uznania sędziowskiego i w ramach kontroli kasacyjnej podważanie jej jest możliwe tylko wówczas, gdy określając wysokość zadośćuczynienia sąd ewidentnie naruszył zasady jego ustalania, w konsekwencji czego zasądzone zadośćuczynienie jest w sposób oczywisty niewspółmierne do doznanej krzywdy. Ustalając wysokość zadośćuczynienia sąd musi uwzględnić wszystkie okoliczności danego zdarzenia, a zwłaszcza rodzaj obrażeń i rozmiar związanych z nimi cierpień fizycznych i psychicznych, stopień kalectwa, poczucie nieprzydatności, konieczność korzystania ze wsparcia bliskich. Wysokość zadośćuczynienia uzależniona jest zatem od nasilenia cierpień, długotrwałości choroby, rozmiaru kalectwa oraz trwałości następstw zdarzenia, przy uwzględnieniu również tego, jaki wpływ wywarło zdarzenie wyrządzające szkodę na dotychczasowy sposób życia poszkodowanego. Ponadto funkcja kompensacyjna zadośćuczynienia pieniężnego z art. 445 § 1 KC musi być rozumiana szeroko, obejmuje bowiem zarówno cierpienia fizyczne, jak i sferę psychiczną poszkodowanego. Wysokość zadośćuczynienia odpowiadająca doznanej krzywdzie powinna być odczuwalna dla poszkodowanego i przynosić mu równowagę emocjonalną, naruszoną przez doznane cierpienia psychiczne (vide: postanowienie SN z 29.05.2025 r., I CSK 2877/24, Legalis nr 3221621).

Przekładając powyższe kryteria na realia rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że w sytuacji powoda roszczenie o zadośćuczynienie w wysokości 15.000 zł zasługiwało na uwzględnienie w całości.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż na skutek wypadku drogowego z 28.11.2016 r. powód doznał stłuczenia klatki piersiowej ze stłuczeniem mięśnia sercowego oraz złamania żebra VII lewego.

Biegły z zakresu ortopedii jednoznacznie i stanowczo stwierdził, że powód przez okres 3 tygodni odczuwał znaczne dolegliwości bólowe a przez okres następnych 6 tygodni systematycznie dolegliwości bólowe łagodniały.

Również biegły lekarz kardiolog wskazał, iż na skutek wypadku z 28.1.2016 r. powód doznał, bardzo prawdopodobnie, urazów kardiologicznych pod postacią stłuczenia mięśnia sercowego, co w ocenie biegłego było współprzyczyną niewydolności układu krążenia i oddychania. Stłuczenie klatki piersiowej nasiliło przez kilka miesięcy dolegliwości układu oddechowego i krążenia. Skutek wypadku był współprzyczyną niewydolności krążenia, na poziomie (...) (choroba serca powodująca niewielkie ograniczenie aktywności fizycznej, dobre samopoczucie w spoczynku, podstawowa aktywność powoduje zmęczenie, duszność, kołatanie serca, bóle wieńcowe). Biegły ten określił 30 % uszczerbku na zdrowiu powoda.

Mając na uwadze, że powód odczuwał znaczne dolegliwości bólowe przez pierwsze trzy tygodnie a przez kilka miesięcy dolegliwości układu oddechowego i krążenia, powodujące ograniczenie codziennych aktywności życiowych powoda, wypłacona przez pozwane towarzystwo kotwa 1200 zł, w ocenie sądu, nie rekompensuje cierpień fizycznych i psychicznych powoda.

Zdaniem sadu biorąc pod uwagę długotrwałość i charakter skutków wypadku mających związek z jego stanem zdrowia, tj. stopień bólu związanego ze złamaniem żebra, problemów z oddychaniem, problemów krążeniowych, koniecznością posiłkowania się pomocą w drobnych pracach domowych, ograniczenie aktywności towarzyskiej powoda przez okres kilku miesięcy oraz brak możliwości świadczenia przez ten czas usług medycznych, dochodzona kwota 15 000 zł nie jest wygórowana, biorąc pod uwagę realia ekonomiczne i jest adekwatna do poniesionych przez powoda cierpień.

W ocenie sądu powyższa dochodzona pozwem kwota wraz z wypłaconą przez pozwane towarzystwo kwotą 1200 zł, pozwoli na realną rekompensatę wszystkich skutków wypadku. Takie zadośćuczynienie winno pozwolić powodowi odczuć ulgę i finansowo zrekompensować poniesione cierpienia, zarówno fizyczne jak i psychiczne.

Mając na względzie powyższe sąd na podstawie przepisu art. 445 § 1 k.c. zasądził od pozwanego towarzystwa na rzecz powoda kwotę 15 000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od 13.08.2021 r. do dnia zapłaty.

O kosztach procesu sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. i § 2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 poz.265), zasadzając od powoda na rzecz pozwanej kwotę 6167 zł tytułem kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Na powyższa kwotę składa się uiszczona opłata od pozwu w wysokości 750 zł, opłata od pełnomocnictwa 17 zł, wynagrodzenie pełnomocnika powoda 3600 zł , opłacone zaliczki na poczet opinii biegłych 1800 zł.

Koszty sądowe w pkt. 3 wyroku nakazano ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa w wysokości 1631,89 zł tj. łączny koszt opinii biegłych sądowych 3431,89 zł minus 1800 zł wpłaconych przez powoda zaliczek.

Przepis art. 505 ⁴ § 1 k.p.c. wyklucza jakiekolwiek zmiany powództwa zarówno o charakterze podmiotowym (art. 194-196, 198), jak i przedmiotowym (art. 193 KPC). Przedmiotowa zmiana powództwa będzie bezskuteczna, nawet jeśli zgłoszone nowe roszczenie może być rozpoznane w postępowaniu uproszczonym (vide: A. Zieliński, K. Flaga-Gieruszyńska [w:] K. Flaga-Gieruszyńska, A. Zieliński, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, wyd. 13, 2025, art. 505 ⁴ ).

W zakresie możliwości rozszerzenia powództwa w sprawie rozpoznawanej w trybie uproszczonym sąd podziela pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w postanowieniu z 14.12.2022 r. sygn. akt II Pz 8/22, iż stosownie do art. 505 ¹ § 1 k.p.c. w postępowaniu uproszczonym rozpoznaje się sprawy oświadczenie, jeżeli wartość przedmiotu sporu nie przekracza dwudziestu tysięcy złotych, a w sprawach o roszczenia z rękojmi lub gwarancji - jeżeli wartość przedmiotu umowy nie przekracza tej kwoty. Konsekwencją uproszczenia - przyspieszenia rozpoznawania spraw w postępowaniu uproszczonym - jest norma utrwalająca zakres przedmiotowy i podmiotowy sprawy. Zakazuje ona zmian powództwa w zakresie zarówno przedmiotowym (roszczenia procesowego), jak i podmiotowym. Chodzi o ustabilizowanie już na samym początku postępowania zakresu sprawy i skupienie się na wyjaśnianiu konkretnego roszczenia pomiędzy konkretnymi podmiotami, które znają sprawę od samego początku. W przypadku próby dokonania przez powoda zmiany powództwa polegającego na wystąpieniu z nowym roszczeniem zamiast poprzedniego, sąd powinien tę czynność procesową pominąć i rozpoznać pierwotne żądanie.

Bezwzględny zakaz przedmiotowych zmian powództwa (art. 505 ⁴ § 1 zd. 1 KPC) oznacza wyłączenie dopuszczalności wszelkich zmian jakościowych (wystąpienie z nowym roszczeniem zamiast lub obok dotychczasowego) i ilościowych (żądanie świadczenia pieniężnego na podstawie tego samego tytułu w wyższej kwocie albo też innego świadczenia opiewającego na rzeczy oznaczone co do gatunku w większej ilości) żądania oraz jego podstawy faktycznej (to samo żądanie oparte na odmiennych przytoczeniach faktycznych). Zakaz ten wyklucza również możliwość rozszerzenia żądania o pozostałą część świadczenia, w przypadku uprzedniego rozdrobnienia roszczenia w pozwie stosownie do art. 505 ³ § 3 KPC. (tak: A. Olaś [w:] P. Rylski, A. Olaś (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, wyd. 4, 2025, art. 505 ⁴⁾.

Dlatego sąd na podstawie przepisu art. 505 ⁴ § 1 k.p.c. pominął czynność procesową pełnomocnika powoda rozszerzającą powództwo.

Z.

1. odnotować w kontrolce uzasadnień,

2. odpis wyroku z uzasadnieniem po scaleniu, doręczyć pełnomocnikowi strony pozwanej, za pośrednictwem portalu informacyjnego

3. przedłożyć z apelacją, najdalej za 21 dni od wykonania

C., 28 listopada 2025 r.