Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Człuchowie

UZASADNIENIE

Powód (...) z siedzibą we (...), który nie był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł przeciwko (...) pozew o zapłatę kwoty 30.089,04 zł z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 20.502,47 zł od dnia 12 października 2022 r. do dnia zapłaty oraz zwrot kosztów procesu.

W uzasadnieniu wskazano, że powód w dniu 31 lipca 2018 r. zawarł z pozwanym umowę pożyczki gotówkowej nr (...). Kwota pożyczki wynosiła 22.864,29 zł., oprocentowanie umowne 9,90% w stosunku rocznym, odsetki łącznie 6308,31 zł., a całkowita kwota do zapłaty 29.172,60 zł. Pozwany był zobowiązany spłacić pożyczkę w 60 miesięcznych ratach w wysokości 486,21 zł. począwszy od 12 września 2018 r. Z uwagi na fakt że pozwany nie spłacał zobowiązania powód wzywał go do zapłaty. W związku z dalszymi opóźnieniami pozwanego w spłacie pożyczki powód wezwał go pismem z dnia 2 października 2019 r. do zapłaty zaległości w terminie 14 dni od otrzymania wezwania, ponadto poinformował, że w tym samym terminie może złożyć wniosek o restrukturyzację zadłużenia. Z powodu braku spłaty zaległości powód wypowiedział umowę w dniu 11 grudnia 2019, a oświadczenie o wypowiedzeniu umowy zostało złożone na piśmie i nadane listem poleconym, okres wypowiedzenia zakończył się z upływem 30 dni od dnia doręczenia pozwanemu oświadczenia o wypowiedzeniu umowy pożyczki. Powód poinformował również, że na poczet spłaty zobowiązania zostały dokonane wpłaty w kwocie 3.986,23 zł.

Powód wyjaśnił, że na kwotę 30.089,04 zł. składa się kapitał w kwocie 20.502,47 zł., odsetki w kwocie 9586,57 zł. na dzień 11.10.2022, dalsze odsetki umowne w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 20.502,47 zł. od dnia 12 października 2022 r. do dnia zapłaty.

Pozwanego (...), którego miejsce pobytu nie było znane reprezentował kurator w osobie adwokata (...). W piśmie procesowym z dnia 29 stycznia 2024 r. kurator wniósł o oddalenie powództwa w całości wobec braku udowodnienia istnienia zobowiązania pozwanego zarówno co do zasady jak i co do wysokości, zasądzenia na rzecz pozwanego kosztów postępowania, przyznania wynagrodzenia kuratora. Kurator wyjaśnił, że stroną umowy, na którą powołał się powód miał być pozwany M. R., legitymujący się (...) ważnym do dnia 22 kwietnia 2024 r., a z wyciągu P. Sad, znajdującego się w aktach sprawy wynika, że pozwany posiadał dowód osobisty o nr (...). Według kuratora ta różnica budzi wątpliwości co do tego czy pozwany jest osobą, która zawierała umowę pożyczki, na którą powód się powołuje, dlatego też zdaniem kuratora należało to zweryfikować. W związku z powyższym kurator wniósł o zwrócenie się do USC w (...) z zapytaniem o numery dowodów osobistych pozwanego (aktualnie ważnego oraz ważnych w przeszłości). Kurator podniósł również, że w treści przedmiotowej umowy wskazany został adres pozwanego jako ul. (...), (...). Pismem datowanym na 28.08.2019 r. powodowy bank miał wysłać do pozwanego przedegzekucyjne wezwanie do uregulowania zaległości na adres odmienny od tego wskazanego w umowie pożyczki, a następnie w dniu 2 października 2019 r. miał wysłać ponownie wezwanie do zapłaty na adres odpowiadający temu wynikającemu z umowy (C. K. 3/7). Obie przesyłki nie zostały podjęte. Następnie w dniu 11 grudnia 2019 r. powodowy bank miał skierować do pozwanego pismo stanowiące wypowiedzenie umowy kredytu, które zostało wysłane na adres (...) (...). Wśród dokumentów złożonych przez powoda nie wynika w jaki sposób ustalono taki adres pozwanego, adres ten nie został wskazany w żadnym z dokumentów przedstawionych z pozwem, a które mają dowodzić istnienie zobowiązania. W związku z powyższym – zdaniem kuratora – nie wiadomo w oparciu o co powód przyjął, że pozwany może przebywać pod tym adresem. W ocenie kuratora, wypowiedzenie nie może zostać uznane za skuteczne, tym bardziej, że komornik ustalił, usiłując doręczyć pozwanemu korespondencję, że pozwany nie zamieszkuje pod tym adresem od kilku lat, a zamieszkuje poza granicami kraju. Zdaniem kuratora charakter pisma osoby podpisującej umowę pożyczki dołączonej do pozwu jest odmienny od podpisu osoby, która podjęła tę korespondencję. W związku z powyższym kurator podnosił zarzut nieistnienia po stronie pozwanego zobowiązania, a w przypadku gdyby sąd doszedł do wniosku odmiennego, zarzut braku udowodnienia żądania co do wysokości, zarzut braku skutecznego wypowiedzenia umowy pożyczki i w konsekwencji zarzut przedwczesności wypowiedzenia powództwa co do rat, które w dacie złożenia pozwu nie były jeszcze wymagalne, zarzut przedawnienia zobowiązania w zakresie rat, które w dacie złożenia pozwu przedawniły się. Zdaniem kuratora jeśliby przyjąć, że umowa pożyczki nie została skutecznie wypowiedziana to termin przedawnienia rozpoczyna swój bieg od daty wymagalności poszczególnych rat. W związku z powyższym raty, których termin wymagalności nastąpił przed dniem 11 października 2019 r. uległy przedawnieniu, a część rat nie była jeszcze wymagalna w dacie wszczęcia postepowania. Ponadto kurator podniósł, że również w zakresie odsetek należność nie została prawidłowo wyliczona.

W piśmie procesowym z dnia 3 czerwca 2024 r. powód wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 22.250,15 zł. z odsetkami w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 20.502,47 od dnia 8 lutego 2020 r. do dnia zapłaty. Wniósł o przeprowadzenie dowodu wyciągu z rachunku pożyczki (zestawienia transakcji) na okoliczność wykazania wypłaty pożyczki, częściowej spłaty oraz pozostałych obciążeń na rachunku. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania w kwocie 1.802,55 zł., zgodnie ze spisem kosztów. Według powoda zarzut kuratora co do braku dowodu zasadności roszczenia jest całkowicie niezasadny, albowiem w treści pozwu i dokumentach załączonych z pozwem przedstawiono szczegółowe wyliczenie dochodzonej kwoty (umowa, harmonogram, wykaz wpłat, wykaz wpłat z rozksięgowaniem, szczegółowe wyliczenie dochodzonych odsetek ze wskazaniem okresu w jakim zostały naliczone od jakiej kwoty według jakiej stopy procentowej zawarte w treści rachunku z ksiąg banku. Według powoda skoro pozwany przystąpił do regulowania rat, w związku z czym niewątpliwe uznał swoje zobowiązanie umowne. Powód podkreślił, że pozwany dokonał 9 wpłat w kwocie 3.908,23 zł. rozliczając 7 pierwszych rat, z czego 2361,82 zł. zostało zaksięgowane na kapitał, 1516,50 zł., na odsetki umowne i 29,91 zł. na odsetki karne. W związku z powyższym, zdaniem powoda pozostała do zapłaty kwota 22.250,15 zł. (20.502,47 zł – kapitał, 1747,68 zł. odsetki na dzień 07.02.2020). Według powoda również bezzasadny jest zarzut braku skutecznego wypowiedzenia umowy. Według strony pozwany zobowiązał się do regulowania roszczenia w 60 miesięcznych ratach w wysokości 486,21 zł. Zgodnie z umową powód mógł wypowiedzieć umowę jeżeli pozwany zalegać będzie ze spłatą co najmniej dwóch rat. Bezsprzecznie wykazano, że w dniu skierowania oświadczenia o wypowiedzeniu umowy, przesłanki zostały spełnione. Roszczenie stało się wymagalne z dniem 23.01.2020 r. Wyjaśniono, że przed wypowiedzeniem umowy bank wezwał pozwanego do spłaty zaległości dając możliwość pozwanemu dobrowolnej spłaty zaległości i złożenia wniosku o restrukturyzację. Korespondencja kierowana była na wszystkie znane powodowi adresy: z umowy i adres wskazany przez pozwanego w trakcie jej trwania. Z dowodów wynika, że wypowiedzenie zostało odebrane osobiście przez pozwanego. Powód podkreślił, że pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest urzędowym dokumentem potwierdzającym fakt i datę doręczenia. Zdaniem powoda również zarzut przedawnienia roszczenia jest chybiony. Podkreślono, że w przypadku rat pożyczki, poszczególne raty przedawniają się po upływie trzech lat licząc od dnia, w którym rata powinna zostać spłacona zgodnie z harmonogramem, w związku z czym okres przedawnienia biegnie oddzielnie w stosunku do każdej z nich, jednakże w przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielania kredytu albo gdy kredyt nie jest spłacany, bank może wypowiedzieć zawartą umowę. W takim przypadku całość niespłaconego kredytu staje się wymagalna, a pozostałe do spłaty raty, stają się natychmiast wymagalne. Powód podkreślił, że pozwany zalega z płatnością za ratę wymagalną w dniu 12 kwietnia 2019 r., a całość stała się wymagalna po upływie okresu wypowiedzenia. Powód wyjaśnił również, że w dniu 17 lutego 2020 r. skierował pozew do e-sądu, w związku z czym przerwał bieg terminu przedawnienia.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 31 lipca 2018 r. powód (...) we (...) zawarł z pozwanym (...) umowę pożyczki gotówkowej nr (...). W umowie wskazano, że pozwany posługuje się dokumentem tożsamości: dowód osobisty o nr (...). Całkowita kwota pożyczki, stanowiąca kwotę do wypłaty wynosiła 21.000 zł., kwota udzielonej pożyczk i tj. kwota pożyczki powiększona o prowizję i składkę ubezpieczeniową wynosiła 22.864,29 zł., czas trwania umowy określono od 31 lipca 2018 r. do dnia 12 sierpnia 2023 r., oprocentowanie pożyczki ustalono na 9,90 % w stosunku rocznym. Kwota odsetek za cały okres trwania umowy wynosiła 6.308,27 zł., prowizja 1.864,29 zł, a całkowita kwota do zapłaty 29.172,56 zł. Pozwany był zobowiązany spłacić pożyczkę w 60 ratach w wysokości 486,21 zł. począwszy od 12 września 2018 r.

Zgodnie z pkt 145 umowy jeżeli pożyczkobiorca spóźni się ze spłatą powód mógł naliczać odsetki karne (oprocentowanie zadłużenia przeterminowanego), naliczane od kapitału pożyczki według zmiennej stopy procentowej równej wysokości maksymalnych odsetek za opóźnienie, określonych w art. 481 k.c. Zgodnie z pkt 31 umowy powód mógł rozwiązać umowę pisemnie z zachowaniem 30 dniowego okresu wypowiedzenia, jeżeli klient opóźnia się w spalcie co najmniej dwóch pełnych rat. Zgodnie z pkt 32 umowy po upływie okresu wypowiedzenia pożyczka staje się wymagalna, a pozwany miał obowiązek spłacić całość zadłużenia. Zgodnie z pkt 33 umowy w przypadku braku spłaty zadłużenia powód miał prawo naliczać odsetki karne od pozostałego do spłaty kapitału pożyczki, od dnia następnego po upływie okresu wypowiedzenia.

bezsporne, ponadto umowa k. 8 -11, harmonogram spłat k. 12

Pozwany początkowo regulował należności wynikające z umowy, dokonał 9 wpłat.

bezsporne

Z uwagi na fakt że pozwany następnie nie spłacał zobowiązania powód wzywał go do zapłaty pismem z dnia 28 sierpnia 2019 r., które zostało wysłane na adres (...) 4d/13 oraz w piśmie z dnia 2 października 2019 r. wysłane na adres ul. (...) C.. Korespondencja nie została podjęta przez adresata. W pismach poinformowano o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia oraz o wypowiedzeniu umowy w przypadku braku spłaty. Pismem z dnia 11 grudnia 2019 r. powód wypowiedział umowę, korespondencja została wysłana na adres (...) 4d/13 i została osobiście odebrana przez pozwanego w dniu 23 grudnia 2019r.

dowód pisma k. 13-15, wydruk epo k. 16-18

Powód w dniu 17 lutego 2020 r. skierował przeciwko pozwanemu pozew do e-sądu, a postępowanie toczyło się pod sygn. akt Nce 2971165/20

bezsporne

W dniu 18 maja 2009 r. pozwanemu został wydany dowód osobisty o nr (...), który był ważny do 18 maja 2014 r. W dniu 18 kwietnia 2014 r. pozwany zawiadomił Urząd Miejski w (...) o utracie dowodu osobistego, a następnie w dniu 22 kwietnia 2014 r. pozwanemu został wydany dowód osobisty o nr (...), który był ważny do 22 kwietnia 2024r. W dniu 20 lutego 2018r. pozwany zgłosił uszkodzenie dowodu osobistego, w związku z czym w dniu 5 marca 2018 r. został mu wydany kolejny dowód osobisty o nr (...). W dniu 15 stycznia 2020 r. zgłosił ponownie utratę dowodu osobistego, dlatego tez wydano mu w dniu 30 stycznia 2020 r. dowód osobisty o nr (...). W dniu 28 sierpnia 2020 r. ponownie zgłosił utratę dowodu osobistego, w związku z czym w dniu 21 września 2020 r. wydano mu kolejny dowód osobisty o nr (...).

bezsporne, ponadto dowód: wnioski i formularze odbioru dotyczące dowodów osobistych k. 180

Sąd zważył co następuje:

W niniejszej spawie powód (...) z siedzibą we (...) dochodził od pozwanego (...) należności wynikające z umowy pożyczki gotówkowej nr (...) zawartej w dniu 31 lipca 2018 r. Pozwany był reprezentowany przez kuratora w osobie adwokata (...).

W niniejszej sprawie powód wywodził swoje roszczenie z umowy pożyczki tj konsumpcyjnego kredytu gotówkowego . Zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. prawo bankowe przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Do umowy kredytu zastosowanie mają przepisy ustawy prawo bankowe oraz przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy).

Roszczenie powoda powstało w związku z niewywiązaniem się przez pozwanego z zobowiązania. Powód uzasadniając roszczenie główne powołał się na rozwiązanie umowy na skutek wypowiedzenia, która łączyła go z pozwanym. W związku z powyższym oparł swoje roszczenie na okoliczności wypowiedzenia przedmiotowej umowy, co wyznaczało granice podstawy faktycznej dochodzonego roszczenia.

W ocenie Sądu nie budziły żadnych wątpliwości twierdzenia powoda co do zawarcia przedmiotowej umowy, brak spłaty rat pożyczki zgodnie z harmonogramem oraz wysłanie pism zatytułowanych wezwanie do zapłaty i wypowiedzenie umowy. W ocenie Sądu pozwany niewątpliwie zawarł z powodem ww. umowę pożyczki gotówkowej. Powyższe wynika z dowodów przedłożonych przez stronę powodową, która w poczet materiału dowodowego przedłożyła umowę pożyczki z dnia 31 lipca 2018 r., która została podpisana przez pozwanego. Wprawdzie kurator, reprezentujący pozwanego zakwestionował tę okoliczność, jednakże nie przedstawił żadnych dowodów, które podważałyby dowody przedłożone przez stronę powodową. Sąd podzielił stanowisko powoda, że podpis pod umową (k. 11), jak i zgodą na obciążenie rachunku (k. 12) jest tożsamy z podpisem pozwanego złożonym przy odbiorze korespondencji w dniu 23 grudnia 2019 r. (k. 18) oraz na wniosku o wydanie kolejnego dowodu osobistego i formularzu jego odebrania w styczniu 2020 r. (dowód: dokumenty k. 180). Również okoliczność, że pozwany przystąpił do spłaty należności wynikających z umowy, dokonując 9 wpłat potwierdza argumentację, że umowa została przez niego zawarta. Również podnoszone przez kuratora wątpliwości dotyczące dowodu osobistego, którym posłużono się przy zawieraniu umowy, a dowodem który został wydany pozwanemu w dniu 5 marca 2018 r. nie podważają twierdzeń powoda, albowiem jak wynika z dokumentów przedłożonych przez USC w (...) dowód osobisty, którym posłużono się przy zawieraniu umowy nie został utracony przez pozwanego lecz uszkodzony (dowód: formularz zgłoszenia i wydania dowodu osobistego k. 180). W związku z powyższym nie można uznać, że inna osoba posłużyła się dowodem pozwanego.

Zgodnie z postanowieniami umowy kredytu gotówkowego, kredyt był rozłożony na 60 miesięcznych rat i jej koniec przypadał na dzień 12 sierpnia 2023 r.

Nie budzi wątpliwości, że powód zawarł z pozwanym umowę kredytu konsumenckiego. Zgodnie z art. 75 ust. 1 i 2 prawa bankowego, który ma zastosowanie do umowy łączącej strony, bank może wypowiedzieć umowę kredytu, gdy kredytobiorca nie dotrzymuje warunków udzielonego kredytu, a termin wypowiedzenia nie może być krótszy niż 30 dni. Jednocześnie zgodnie z art. 75c. ust. 2 prawa bankowego, jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych, informując jednocześnie w wezwaniu o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia.

Również przedmiotowa umowa w pkt 31 regulowała kwestie rozwiązania (wypowiedzenia) umowy. Zgodnie z treścią umowy bank był upoważniony do jej rozwiązania z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia w przypadku gdy kredytobiorca opóźni się w spłacie co najmniej dwóch pełnych rat

W związku z powyższym warunkiem prawidłowego wypowiedzenia umowy było uprzednie skierowanie do kredytobiorcy dokumentu wezwania do zapłaty z wyznaczeniem terminu czternastodniowego i jednoczesnym pouczeniem co do możliwości restrukturyzacji pożyczki. Powód powołał się w pozwie, że z uwagi na zadłużenie kredytobiorcy dokonał wezwania do zapłaty długu w trybie art. 75c ustawy prawo bankowe, a następnie wypowiedział umowę.

W związku z powyższym, z uwagi na zarzuty kuratora, należało dokonać oceny, czy ww. oświadczenie zostało skutecznie pozwanemu złożone.

Zgodnie z treścią art. 61 k.c. skuteczność oświadczenia woli złożonego innej osobie jest uzależniona od okoliczności, czy umożliwiono adresatowi zapoznanie się z jego treścią. Nie budzi wątpliwości że to osoba, która wywodzi skutki prawne z danego oświadczenia woli musi udowodnić, że oświadczenie to doszło do adresata w sposób umożliwiający mu zapoznanie się z jego treścią. W związku z powyższym na powodzie ciążył obowiązek wykazania powyższej okoliczności. W niniejszej sprawie powód wysyłał korespondencję (wezwanie do zapłaty z dnia 28.08.2019 r. oraz wypowiedzenie z dnia 11 grudnia 2019 r.) za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres (...) 4d/13. Z dowodów przedłożonych przez stronę powodową - wydruk ze stron operatora „śledzenie przesyłek” (k. 18) - wynika, że przysyłka z dnia 11 grudnia 2019 r. została przez niego odebrana osobiście w dniu 23 grudnia 2019 r. W związku z powyższym pozwany mieszkał pod adresem pod który powód wysłał do niego korespondencję, a tym samym zostało złożone skutecznie oświadczenie dotyczące wezwania do zapłaty zgodnie z art. 75 ust. 1 i 2 prawa bankowego a następnie dotyczące wypowiedzenia umowy.

W związku z powyższym należy uznać, że oświadczenie woli, na które powołał się powód w pozwie, dotyczące wypowiedzenia umowy zostało skutecznie złożone, a roszczenia wynikające z umowy stały się wymagalne z dniem 24 stycznia 2020 r. Biorąc pod uwagę, że bezsporna była okoliczność, że 17 stycznia 2020 r. powód złożył pozew do e-sądu w Lublinie ((...)) na mocy art. 123 k.c. nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia. Pozew w niniejszej sprawie do Sądu Rejonowego w Człuchowie został złożony w dniu 9 listopada 2022 r., a tym samym nie można uznać aby doszło do przedawnienia roszczeń wynikających przedmiotowej umowy, co do których termin przedawnienia wynosi 3 lata.

Zgodnie z art. 69 ust. 1 Prawa bankowego jednym z obowiązków kredytobiorcy jest zwrot kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami. W doktrynie trafnie zauważono, że pojęcie „wykorzystania kredytu” należy łączyć ze skorzystaniem z kredytu, który został kredytobiorcy uprzednio udzielony i udostępniony na cel określony w umowie. Środki z kredytu zostają wykorzystane z chwilą, gdy realizują interes ekonomiczny kredytobiorcy, a zatem w momencie zadysponowania tymi środkami przez niego zgodnie z umową. Pojęcia kredytu wykorzystanego nie należy przy tym utożsamiać z jego wypłaceniem i zrównywać z pojęciem całkowitej kwoty kredytu, o której mowa w art. 5 pkt 7 u.k.k. Wykorzystanie kredytu następuje w każdym przypadku pozostawienia środków do dyspozycji kredytobiorcy (m.in. w celu spłaty innych zobowiązań kredytobiorcy jak i również pokrycia kosztów udzielonego kredytu). W kontekście omawianej normy prawnej zauważyć należy zatem, że jedynym kryterium decydującym o uprawnieniu do pobrania odsetek od kwoty kredytu jest jego wykorzystanie. Nie jest istotny cel, na jaki udzielono kredytu, ani to czy środki trafiły do rąk kredytobiorcy (por. Problematyka odsetek od kredytowanych kosztów bankowego kredytu konsumenckiego, J. G., M. S., s. 63, Monitor Prawa Bankowego , Czerwiec 2022).

W ocenie Sadu jak powyżej wskazano, pozwany zawarł ww. umowę pożyczki, powód wypłacił kwotę pożyczki zgodnie z postanowieniami umowy, a pozwany rozpoczął jej spłatę, albowiem wpłacił 9 rat.

W ocenie Sądu orzekającego w okolicznościach niniejszej sprawy postanowienia umowy nie zawierały również klauzul abuzywnych w rozumieniu art. 385 ¹ k.c. W związku z powyższym wszystkie postanowienia przedmiotowej umowy wiązały pozwanego jako konsumenta. Pozwany zobowiązał się do korzystania z kwoty kredytu na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

W związku z powyższym Sąd uwzględnił roszczenie i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 22.250,15 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 205002,47 zł. od dnia 8 lutego 2020 roku do dnia zapłaty. Wysokość powyższych należności została szczegółowo wyliczona w piśmie z 3 czerwca 2024 r. zawierającym szczegółowe rozliczenie kredytu, które nie był kwestionowane przez pozwanego. Nadto dochodzone kwoty wynikały z zawartej umowy kredytu, zaś pozwany nie wykazał, aby spełnił świadczenie wynikające z umowy w wyższej kwocie niż to uwzględnił powód.

O kosztach procesu orzeczono na mocy art. 98 k.p.c., Do niezbędnych kosztów po stronie powoda zaliczono uiszczoną opłatę sądową od pozwu w kwocie 1505 zł, 17 zł tytułem opłaty za pełnomocnictwo oraz koszty poniesione przez powoda w związku z zobowiązaniem doręczenia korespondencji pozwanemu przez komornika sądowego oraz dodatkowymi kosztami i opłatami kwocie 280,55 zł., co łącznie dało 1802,55 zł. – pkt 2 wyroku

W pkt 3 wyroku przyznano od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Człuchowie na rzecz kuratora - ustanowionego dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego (...) - adwokata (...) wynagrodzenie w wysokości 1978,20 zł za udział w niniejszym postępowaniu, zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej z dnia 9 marca 2018 r. oraz § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz uwzględniając koszty poniesione przez kuratora w kwocie 207 zł, zgłoszone w piśmie z dnia15 października 2025 r.

W pkt 4 postanowienia Sąd nakazał ściągnąć od pozwanego nieopłacone koszty sądowe, związane z wynagrodzeniem kuratora, na mocy art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.